بسيار تعجب برانگيز است كه بقيه‌ى فقهاى مذاهب نيز راه بخارى را در پيش گرفته اند و منكر قرآنى بودن معوذتين شده اند - بر خلاف اجماعى كه نووى و ابن حجر از آن سخن گفته اند - فقهايشان فتوا داده اند كه اگر معوذتين را در نماز خواندى ، كافى نيست و سوره اى ديگر پس از آن بخوان ! اين يعنى در قرآنى بودن آن ترديد دارند . اين فقها ، همچنين عليه كسى كه آن دو را از قرآن نشمارد يا به مسخره بگيرد ، حكمى نمىدهند . ابن نجيم در بحر رائق ( ٥ / ٢٠٥ ) مىنويسد : « اگر كسى هر آيه اى از قرآن را منكر شود يا به مسخره بگيرد ، كافر است به جز معوذتين كه در مورد انكار آن اختلاف است ، قول صحيح كافر بودن است اما برخى مىگويند كافر نيست ، بعضى مىگويند اگر عامى ( يعنى از مردم عادى ) بود ، كافر است ؛ اما اگر از علما بود ، نه » ! !

كسانى كه مىگويند كسى كه اين آيات را به مسخره بگيرد ، كافر نيست و قرآنى بودن آن را نفى مىكنند ، چه كسانى هستند و چه منظورى دارند ؟ ! آيا دليلشان براى قرآنى نبودن معوذتين ، اين است كه عمر آن را در قرآنش ننوشته است ؟ !

در پايان بايد گفت ، اهل بيت ( : ) و شيعيانشان به قرآنى بودن معوذتين اعتقاد دارند ، و سوره اى به نام حفد و خلع ندارند ! محقق بحرانى در حدائق الناضره ( ٨ / ٢٣٠ ) آورده است : « علماى ما و بيشتر علماى اهل سنت ، بر